Kocykowo

Fajnie, że mam dwie sprawne ręce, głowę na karku i mnóstwo życzliwych mi osób,

dlatego właśnie tu chciałam podziękować wszystkim tym, dzięki którym moja córcia ma w czym chodzić :)

Zaczęło się od mojej najstarszej siostry, ale to czym się odwdzięczę, pokażę później, 

bo z Otuli dopiero do mnie idą.....w trzech kolorach...ach....

Niesi, którą poznałam podczas wspólnych akcji "za jeden uśmiech" 

i nasza znajomość trwa już wiele lat, choć widziałyśmy się raz !!!

Ale musiało być coś w tym naszym spotkaniu, skoro cały czas o sobie myślimy

Dlatego i Jej chciałabym tu podziękować za serduszko i ubranka dla Polusi,

a podziękowałam tak :)

Najpierw trele-morele nocą, a jak paczusia dotarła do adresatki....

radość trwała długo i prezent spodobał się: "Na pewno już go ze sobą wszędzie nosi"

Agusi a konkretnie jej córusi Olusi :)

w podziękowaniu za ubranka dla Polusi

Pozostało mi jeszcze kilka osób, ale to powolutku.

Odkąd mam swoje nowe cacko stuk stuk, cały czas działam i zbieram na niespodzianki.

I tak w tak zwanym międzyczasie powstał koc 140x200cm dla Iwonki,

połączenie bawełny z dresówką wrzosową

i podusia dla świeżo upieczonych....Gołąbeczków :)

i kocyki dzieciaczkowe 80 x 120 cm

bawełna plus minky

i dresówka plus bawełna 90 x 133 cm, tym razem bez ociepliny

w kolejce czeka Jamielica i piesiutki,

ale o tym w następnym odcinku.

Czas ucieka mi przez palce...

choć na nudę nie mogę sobie pozwolić, bo...
NIE WIEM CO TO NUDA !!!
a że u nas w domu zawsze się coś dzieje,
no właśnie, zawsze coś.

Wróciłam do pracy. Wpadłam w wir obowiązków, nowcy czynności też;
szkoleń, pisania, dziennika elektronicznego, zebrań i wywiadówek.
Ja do pracy, a mąż z Polą do żłobka na dni adaptacyjne.
Początkowo, do środy tylko na dwie godzinki, we czwartek została już na leżakowanie, a w pierwszy piątek września, bez fanfar rozpoczęliśmy Sezon Chorobowy.
12 dni mąż był z Polinką na zwolnieniu;
bidulka zakatarzona, z chorymi oczami i uszami powolutku, aczkolwiek systematycznie dochodziła do siebie.
19 września wróciła do żłobka

do swojej misiaczkowej grupy

zdążyła nawet wykonać swoją pierwsza pracę plastyczną :)

Była tylko na dwa dni, bo niestety trzeciego już się nie nadawała :(
tym razem na zwolnienie poszłam ja...
no i nie byłabym sobą, aby nie wykorzystać sensownie darowanego mi czasu.
Każdą południową drzemkę Poli wykorzystywałam na krojenie materiałów, a wieczorami szyłam i szyłam i szyłam.
Mam nieodparte wrażenie, że idzie mi coraz lepiej ;)
Maszyna spisuje się na medal, więc działam. Kupiłam też świetny plastik na szablony i szaleję :P

Trening chusteczkowy

Nie myślcie sobie, że działałam w pojedynkę !!!

co to to nie :)

Czym skorupka za młodu...

i żeby maluszkom nie spadały z szyjek, przybiłam napy nowiusieńką napownicą :)

więc nabijam :)

Jak Feniks z popiołów

odradzam się powoli na nowo.

Wróciłam do pracy i wpadłam w kołowrotek zajęć.

Aklimatyzacja przebiegła w miarę spokojnie, tylko dużo czasu zajęła, zwłaszcza poza domem.

Plan zajęć mam fajny, bo 3 razy w tygodniu nie musimy się z Polinką zrywać do żłobka,

a dwa razy niestety tak, ale damy radę.

No właśnie do żłobka....

Do żłobka Pola chodziła cztery dni, a raczej cztery przedpołudnia, bo początkowe tygodnie miały być aklimatyzacja dla małej, u nas zaś skończyło się na czwartku, kiedy to zarazeczki od niestety chorego Kubusia przeskoczyły na Polę i od pierwszego wrześniowego piątku, została z tatą w domu.

I tak przez kolejne dwa tygodnie....

bo oczka ropiały, z nosa też nieciekawie, a i ucho zawołało o pomoc. Cóż - żłobka czas.

Za to z tatą w domu było super !!!

Odchuchana, z lekarstwami na czas, wybawiona, wywietrzona. Cud miód :)

I mama również dopieszczona, bo domek czyściutki, wszystko poprane i obiadkowo ugotowane :)

mrauuuu

Jutro powrót do żłobka.

Kciuki mile widziane.

Tym razem już niestety nie mamy czasu na pitu pitu i Pola zostaje na leżakowanie.

Jestem dobrej myśli, bo te pierwsze cztery dni radziła sobie super i nie płakała ani razu.

I myślę, też że czuła się dobrze, co z reszta widać na fotkach :)

A w pracy...trochę nowości, ale generalnie powrót na "stare śmieci" dał poczucie użyteczności mojej, więc zaczynam działać na polu zawodowym.:)

Po wstępnym szkoleniu złożyłam w niosek i plan rozwoju zawodowego.

Niech się dzieje dobrze :D

Młodzież i ta gimnazjalna i licealna - fajna, a że lubię z nimi pracować, z tym większą  przyjemnością wracam.

Tak więc praca, zebrania w szkołach dzieci i w mojej, szkolenie, badania u specjalistów i zaczynam powoli przyzwyczajać się do nowego rytmu dnia.

A jeszcze w tak zwanym międzyczasie.... 18-tka naszego Julka <3

ale o tym jutro :)

Póki co zrelaksowałam siew ten weekend szyjąc jeden kocyk do fotelika samochodowego i czerwoniusi do wózka :)

P.S. Zajeżdżona maszyna czeka na naprawę za to w mojej "pracowni" pojawiła się nowa :)

zakupiona na www.strima.com i to na raty :)

Jupi

CZASOPOCHŁANIACZ

w liczbie 20 sztuk wylądował na moim stole "krawieckim" :)

Ponad 40 godzin łącznie zajęło mi uszycie 20 kocyków !!!

Ukłon w stronę wszystkich szyjących, którzy starają się, aby ich dzieło było najlepsze z najlepszych;

wielki szacun za cierpliwość, dokładność, wykrajanie, dopasowywanie, spinanie szpileczkami, lewostronne zszywanie, prawostronne zszywanie i tak leci minuta za minutą....

Ja to uwielbiam, ale czasochłonne zajęcie na maksa !!!

Efekt owych 40 godzin;

Tak prezentowały się lewostronnie, no i jeden prawusek

Po drodze znalazłam patent, aby łatwiej wychodziło się z zakrętów, bo poczwórnie złożony materiał, 

tak łatwo nie poddaje się :P

a to efekt końcowy

 

I jestem z siebie dumna :)

Mam nadzieję, że maluszkom pod tymi kocykami będzie ciepło,a mamusie będą zadowolone :)

Średnio na uszycie jednego kocyka potrzebowałam około 2 godzin.

Koszt materiałów plus koszt pracy = 60 zł

Jakim cudem można takie cuda kupić za dużo mniejsze pieniądze? To kto to szyje?

Nie wiem :(

Wiem natomiast, że jak raz, drugi i trzeci zrobi się z dobrych materiałów i porządnie, to znajda się zainteresowani :)

I właśnie takich dobrych kupców Wam wszystkim życzę :)

D.I.Y kocykowo :) bawełna z dresówą

Serdecznie witam w moich...Banalikowych progach :) nowe Czytelniczki

Małgorzatę K. i Agnieszkę G. i Anię S.

Bardzo mi miło, że chcecie mnie podczytywać :)

Zrobiłam małą przerwę w tworzeniu wyprawki żłobkowej dla Poli i uszyłam kocyki

Poszalałam z dresami :P 

a raczej dresówami

Materiał rozciągliwy, ale do ogarnięcia :)

Nawet nie przypuszczałam z bawełenką stworzą taki ciekawy i milutki team.

A oto krok po kroku, jak budowała się między nimi przyjaźń:)

Z dresówki wykroiłam prostokąt

z bawełny również

ułożyłam przodkami do siebie i przypięłam szpilkami, bo tak bezpieczniej, 

zwłaszcza gdy są dwa materiały o różnej rozciagliwości

tylko dwa boki, aby po przyszyciu maszyną nie było niespodzianek

potem kolejne dwa boki i całość zszyta z pozostawionym małym (p)otworkiem :p

do przełożenia na prawą stronę 

Następnie odcięłam naddatek materiału 

przełożyłam na prawą stronę i boczki zaprasowałam

o, właśnie taki efekt chciałam uzyskać :)

Na samym końcu przeszyłam dookoła po prawej stronie, aby warstwy kocyka nie baraszkowały, 

każda w swoją stronę ;p

Jak duet to duet :) w końcu sama nazwa do czegoś zobowiązuje :)

A jak się rozpędziłam.....

to powstały cztery sztuki :)

to nic że zajęło mi to bite 12 godzin, na raty, ale efekt super !!!

Jestem bardzo zadowolona z efektów, że lecę praktykować na grubej dresówie :D